Znalezienie autentycznie emirackiego jedzenia wymaga wysiłku, bo mniej więcej dziewięciu na dziesięciu mieszkańców pochodzi skądinąd, a gastronomia to odzwierciedla — dominuje kuchnia indyjska, pakistańska, filipińska, libańska i irańska. Miejscowa jest cichsza i opiera się na ryżu, wolno duszonym mięsie, suszonych limonkach i daktylach.
Dania główne
- Machboos — danie narodowe. Ryż gotowany z mięsem albo rybą, cebulą i loomi: limonką suszoną, aż sczernieje, która nadaje całości kwaśną, lekko wędzoną głębię, jakiej nie spotkasz nigdzie indziej.
- Harees — pszenica i mięso ubijane godzinami na gładką, wytrawną papkę. Wygląda skromnie, a syci i koi; w ramadanie pojawia się wszędzie.
- Thareed — gulasz mięsno-warzywny wylewany na cienki chleb regag, aż ten zmięknie.
- Balaleet — słodki makaron z szafranem i kardamonem przykryty cienkim wytrawnym omletem. Śniadanie, które nie powinno mieć sensu, a działa znakomicie.
- Chebab — naleśniki z szafranem i kardamonem, zwykle z syropem daktylowym i serkiem.
Luqaimat
Małe kulki ciasta smażone w głębokim tłuszczu, aż skórka pęka, a środek zostaje pusty, polane syropem daktylowym i posypane sezamem. Pojawiają się na każdej uroczystości i przy każdym ramadanowym stole; to jedyny deser, dla którego warto nadłożyć drogi.
Kawa i jak ją grzecznie zakończyć
Gahwa — kawa arabska — jest lekko palona, przyprawiona kardamonem i często szafranem, nalewana z dallah o długim dziobku do małych filiżanek bez uszek. Podaje się ją z daktylami, których słodycz ma równoważyć gorycz.
Etykieta ma tu znaczenie. Filiżankę napełnia się tylko w jednej trzeciej, a gospodarz będzie dolewał. Gdy masz dość, przechyl filiżankę i lekko potrząśnij nią na boki, oddając ją. Samo „nie, dziękuję” bez potrząśnięcia przyniesie kolejną porcję. Kultura kawy arabskiej trafiła na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO w 2015 roku.
Karak
Karak chai — czarna herbata gotowana mocno z mlekiem skondensowanym, cukrem i kardamonem — kosztuje jednego, dwa dirhamy w przydrożnych bufetach i jest prawdziwym codziennym napojem tego kraju. Kierowcy zatrzymują się po nią o każdej porze. Nie oceniaj lokalu po wyglądzie; najlepszy karak wychodzi z małych okienek z plastikowymi krzesłami.
Daktyle i mleko wielbłądzie
W Emiratach rosną dziesiątki milionów palm daktylowych. Khalas jest miękki i karmelowy, Fard ciemniejszy i twardszy. Daktyle podaje się każdemu gościowi, a stanowcza odmowa jest nietaktem — weź jednego.
Mleko wielbłądzie sprzedaje każdy supermarket; jest bardziej słone od krowiego i lekko cierpkie. Bywa też w postaci lodów i czekolady, i to najłatwiejszy sposób, by go spróbować.
Praktycznie
- Po prawdziwą kuchnię emiracką idź do Al Fanar albo Aseelah, a jeszcze lepiej — zarezerwuj posiłek w centrum kulturalnym w Al Fahidi, gdzie emiraccy gospodarze jedzą razem z gośćmi i odpowiadają na pytania.
- Alkohol podaje się wyłącznie w licencjonowanych hotelach, barach i klubach — nie w zwykłych restauracjach. Picie lub bycie pijanym w miejscu publicznym jest wykroczeniem.
- W ramadanie nie je się, nie pije i nie pali publicznie za dnia, dotyczy to także przyjezdnych. Wiele restauracji zasłania witryny; lokale hotelowe pozostają otwarte. Iftar o zachodzie słońca warto przeżyć.
- Piątkowy brunch to instytucja — długi, wystawny bufet w hotelach i jedyny posiłek, który mieszkańcy każą zarezerwować każdemu przyjezdnemu.